Aldarea

Oiartzunen azaroa/abenduan egin zen Hitzen Lihoa zikloaren barruan, ‘Aldarea’ ikuskizuna eman genuen. Gure meza. Hauexek gure aitorpenak:

“Ozeanoaren ertz abisalean nago. Ozeanoaren zulo beltzean.
5.000 metro ur azpira.
Toki iluna da, ez da eguzki izpirik heltzen itsaso hauetara
Argirik ez eta mundua asmatzeko dagoela dirudi
Itsuak dira bertako biztanleak
Ilunpe horretara egokitzeko asmatu dituzte hegal-ezkatak, begi erraldoiak, hortz zorrotzak, fantasiazko argi fluorrak, azal malguak eta adar luzeak.
Ilunpe horretan asmatu dute euren burua.

Erbesteko itsaso bat da hau.

Habitata norberarekin amaitzen den ozeano puska
Oihu eginez gero, irensten zaituena

Zaila dirudi bertan bizirautea, ez argirik, ez jatekorik eta bakardadea.
Instant batez nabigatu dut itsaso abisala, eta ohitu naiz ilunpera.
Halako batean argi dizdiratsuak ikusten hasi naiz, azalean itsaso geldoaren laztana eta azalaren kontra objetuak bata bestearen atzetik nire arreta piztu nahian, noraez patsadatsuan, hemen gaude, esnatu, esan nahian bezala.
Habitat bakartiak, bizigarrriagoa dirudi.

Baina…
Erbesteko itsaso bat da hau.

Eta batzuetan erbesteak ematen du garenaren neurria.
Hurruntzeak, begiradaren ihes puntua aldatzeak.

Zer ote dira gainera datozkidan objetuok,
nola ailegatu dira hona,
nork habitatu ditu inguru itogarriok nire aurretik.

Fauna abisalaren argia gero eta dizdiratsuagoa da, eta begien aurrean agertu zaizkit denborak igatutako liburuak, mihiseeak, panderoa, espartinak, diskoak, argazki kamara…Mundua sortzeko eta birsortzeko tresnak. Eta megafono batetik ozen, ahotsak, emakumeen ahotsak.
Ahotsak gogoetan, ahotsak kantuan, idazten, dantzan, emakume ahotsak mundua margotzen.

Erbesteko itsaso bat da hau.

Atzoko itsaso bat.
Eta eskerrak etorri naizen, eskerrak honaino erori naizen.
Erbesteko itsaso bat da hau eta orain arnasa hartzen ari naiz.

Zenbat pentsamendu, zenbat sormen, zenbat irakaspen, zenbat determinazio
Atzoko itsaso hauetan.

Gaur, itsaso ilun hauetan euren burua asmatu zuten emakumeak gurtzeko elkartu gara hemen. Mundua bestela irakurtzeko kulturgintzan aritu ziren emakumeen lana aitortzeko.
Ilunpetan euskal kulturaren karta nautikoa asmatu izana eskertzeko.
Nabigaziorako karta bat utzi ziguten.

Erbesteko itsaso bat da hau

Jarrai dezagun nor izateko mapa marrazten.
Jarrai dezagun euskararen bila
Jarrai dezagun herriaren bila

Gaur eurentzat da kultua, kultura, ura.
Gaur eurentzat da ozeano abisalean aurkitutako objetuekin egindako aldarea.
Gurtu ditzagun sortzen jarraituz.

Izan gaitezen gure baitako ozeano.
Pilatu ditzagun itsasoak.
Nahastu ditzagun atzoko eta gaurko urak
Galde diezaiegun atzokoei. Ikertu, arakatu, irakurri, entzun.
Gelditu eta entzun. Eta ekarri argira.
Iturria hor dago eta itsaso abisaletaraino doa.

Eta ur abisaletako nabigazioaren ondoren, zeharkatu ditzagun bizi-bizi itsasoak
Eta egin salto, ur azalera jauzi, ur azaletik plazara jauzi.
Egin dezagun erbestea etxe.

Beti da iluntasuna aukera bat, mundu berriak sortzeko.
Jalgi adi plazara!”

Ainara Lasa Perez